her biz, kim neyse
dağınık
sonbahar yürüyor diye
arkasını topluyorum ben de
her şey,
hiçbir şey olmamış gibi
ve ne kalırmış ki,
gidince sen
ben ardını süpürünce
herkes,
ben hiç olmamışım gibi
bir yaz sonu
sahnemiz yıkılmış
perde ardında biziz vurulmuş
her yol,
sen gitmişsin gibi.
Velhasıl: mêvan
bu şehr-i ıstanbul'un tek hakimi gökyüzündeki asılı martılar mıdır?
hangi şehir bu kadar can'dır, canan'dır?
hoşbulduk ıstanbul.
Ağlantı´´
Velhasıl: .
allamamda lazım mı
anlamam ki şiirden ne desem
sadece yolum düştü.. öylesine .)
Ağlantı´´